என் கஸின் வீட்டிற்கு சென்று வந்த உடன் இந்த போஸ்ட் எழுத உட்கார்ந்தேன். எழுதுவதற்கு காரணம் சில உள்ளது. என் கசினுக்குஇரண்டாவது குழந்தை பிறந்துள்ளது. அதை பார்பதற்கு நாங்கள் சென்றோம். சில மணி நேரம் அங்கே கழித்தோம். என்னுடைய மாமா மாமி பிரசவத்திற்கு வந்திருந்தார்கள். அவர்களுடனும் சிறிது நேரம் கழித்தோம்.
ஆரம்பித்த வேலையே விட்டு எங்கோ போகிறேன். நான் கொஞ்சம் மெலிந்த உடல் உடையவள். திருமணத்திற்கு முன் மிகவும் சின்ன பெண் போல் இருப்பேன். இரண்டு குழந்தைகள் பிறந்தவுடன் சிறிது உடல் பூசியது போல் உள்ளது. அதிலும் சி - செக்ஷன் ஆனதால், போன வருடம் சிறிது அடி வயிறு பெருக்க துவங்கியது. உடல் எடை கூட துடங்கியது. இந்தியாவிலிருந்து தைத்து கொண்டுவந்த துணிகள் அனைத்தும் கொள்ளவில்லை. அப்போது என் உணவு வகைகளை மாற்றி உண்ண துவங்கினேன். காலையில் காண் பிளக்ஸ், வைட் பிரெட் சாபிட்டுவந்த நான் எனது காலை உணவை ஒட்சாக மாற்றினேன். மேலும் (என்னவரின் ஆலோசனைப்படி) உடற்பயிற்சி செய்ய துவங்கினேன். முதலில் சிறிது கடினமாக இருந்தாலும் இப்போது கடினமாக தெரியவில்லை. சிறிது தொட்ட வேலை செய்கிறேன். இவை அனைத்தும் மிக மிக எளிதாக அதே நேரம் எனக்கு, என் உடலுக்கு பயிற்சியாக இருக்குமாறு செய்கிறேன். இதனுடன், இரண்டு குழந்தைகளை சமாளிப்பதும், வீட்டு வேலை, துணி துவைத்தல் என்று என் நேரமும் நல்ல படியாக சென்று கொண்டு இருக்கிறது.
இப்போது உடல் நான் சொல்லவதை கேட்கிறது. அடிவயிறு நன்றாக குறைந்துள்ளது. அரிசி சாதம் சாபிடுவதையும் சிறிது குறித்துள்ளேன். சாம்பார், ரசம் மற்றும் தயிர் சாதம் என்று சென்றுகொண்டிருந்த என் பழக்கம், இப்போது சாம்பார், தயிர் மற்றும் காய்கறி அல்லது ரசம், தயிர் மற்றும் காய்கறி, பழவகைகள் சிறிது என்று சாப்பிட்டு வருகிறேன்.
மாமாவின் பெண் வீட்டிற்கு சென்ற பொது, மாமி சாதம் பரிமாறும் பொழுது நிறைய நிறைய சாதம் போட்டு சாபிடுமாறு வற்புறுத்தினார். நான் என் உணவு பழக்கத்தை கூறியவுடன், அவர்கள் (மாமாவும் மாமியும்) சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டனர். இப்படி சாப்பிட்டால் எங்கேந்து உடம்பு பெருக்கர்த்து என்ற கேள்வி வேறு?
இதற்கு மேல், மாமியோ, இரண்டு குழந்தை பிறந்து விட்டது இன்னும் எதற்கு உடற்பயிற்சி மற்றும் உணவு கட்டுப்பாடு என்ற கேள்வி வேறு. இரண்டு குழந்தை பிறந்தால் உடற்பயிற்சி செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை - எல்லாம் தன் முடிஞ்சு விட்டதே என்னும் எதுக்கு உடம்பை அழகா வெச்சுக்கணும் என்ற எண்ணம் இன்றும் நம் நாட்டில் வழக்கத்தில் இருப்பது மிகவும் வருத்தப்படவேண்டிய ஒரு விஷயம். எத்தனை குழந்தை பிறந்தாலும் நம் உடலை நாம் தன் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் பிற்காலத்தில், நம் குழந்தைகளுக்கு நம்மால் எந்த விதமான தொந்தரவும் இருக்க கூடாது என்ற எண்ணம் இன்று நம் மக்களிடையே (ஒரு சிலரிடம்) இருப்பது மிகவும் வரவேற்க வேண்டிய ஒன்று. நம் நாட்டில் மும்பு இருந்தது போன்று கூட்டு குடித்தனம் என்ற வழக்கம் இன்று மிகவும் குறைந்து வரும் வேளையில், பிற்காலத்தில் நமக்கு உடலுக்கு எந்த நோய் நொடியும் வராமல் இருக்க இப்போதே சில வழிமுறைகளை பின் பற்றுவது தவறு இல்லை என்பது என் கருத்து.
இவை அனைத்திற்கும் மேல், அவர்கள் வீட்டில் இருந்து கிளம்பும் பொழுது, மாமாவின் கமெண்ட் - இன்னும் இரண்டு அல்லது மூன்று வருடத்தில், உன் பெண்களுடன் நீ வெளியில் செல்லும் பொழுது எல்லோரும் உன்னை அவர்களின் அக்காவா? என்று கேட்பார்கள் அதனால் இப்போதே கொஞ்சம் உடம்பை ஏற்றும் வழியை பார் என்றார். நான் அவரிடம்மற்றவர் அப்படி கூறுவது எனக்கு ஒரு கம்ப்ளிமேன்ட் என்று சொல்லி மேலும், இபோதுள்ள பெண் குழந்தைகள் தங்கள் அம்மா சிறிது நாகரிகம் தெரிந்தவர்களாகவும், அவர்களுடன் ஜிம், யோகா, போன்ற இடங்களுக்கு வரவேண்டும் என்றே விரும்புகிறார்கள் அதற்கு நான் என் உடலை நன்றாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். எனக்கு இப்படி இருப்பதே பெட்டேர் என்று கூறிவிட்டு வந்தேன்.
இதில் என் மாமா மாமியின் தவறு ஒன்றும் இல்லை. நம் நாட்டில் இன்றும் பல பெண்கள் குழந்தை பிறந்து விட்டால் எல்லாம் முடிந்து விட்டது. அதற்கு மேல் நாம் நம் உடலை கவனித்துக்கொள்ள வேண்டியது இல்லை என்ற எண்ணம் வைத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். அது மிகவும் தவறு. அடுத்தவர்களுக்காக இல்லை என்றாலும் நமக்காக நம் உடலை காக்கவேண்டும். நாம் காலை எழுந்து பல் துலக்கும் பொழுது நம் முகத்தை, நம் உடலை கண்ணாடியில் பார்க்கும்பொழுது, நமக்கு ஒரு புத்துணர்ச்சி வரவேண்டும். அப்படி வந்தால் தன் நம்முடைய அன்றைய நாள் நன்றாக இருக்கும் என்பது என் கருத்து.
குமுதம் புத்தகத்தில் ஒரு சில வாரங்கள் முன்பு ஒரு செய்தி படித்தேன். சென்னையில் லே மெரிடியன் ஹோட்டல் இல் நடுத்தர வர்க்க குடும்ப பெண்களுக்கு ஒரு ஜிம் துவங்கி நடத்தி வருகிறார்கள். நம்மால் வீட்டில் உடல் பயிற்சி செய்ய முடியவில்லை என்றாலும் இந்த மாதிரி இடங்களுக்கு சென்று சிறிது நேரம் பயிற்சி செய்து வருவது நல்லது.
எனக்கு தெரிந்த பெண் ஒருத்திக்கு குழந்தை பிரசவத்திற்கு அவளுடைய அம்மா வந்திருந்தார். அவர் குழந்தை பிறந்தவுடன் அவளை ஒரு உடற்பயிற்சியும் செய்ய விடாமல் (முதல் ஆறு மாதத்திற்கு) தானே எல்லா வேலையும் செய்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார். குழந்தையாய் பார்க்க இதே போல் நானும் என்னவரும் சென்ற பொழுது குழந்தை பிறந்து மூன்று மாதங்கள் ஆகி இருந்தது. அப்போது அந்த பெண்ணிற்கு வயிற்றில் ஒரு குழந்தை இருப்பது போல் பெருத்து இருந்தது. இங்கு மருத்துவர்கள் அவளை உடற்பயிற்சி செய்ய கூறியும், அம்மாவின் பேச்சை கேட்டு (நம்மூர்ல அதெல்லாம் வழக்கம் இல்லை பச்ச உடம்புகாரிய எப்படி வேலை வாங்கறது. எங்கேந்து அவளால உடற்பயிற்சி செய்யமுடியும் என்று கூறி ஒன்றும் செய்ய விடவில்லை), பேசாமல் நன்றாக சாப்பிட்டு தூங்கி இருக்கிறாள். இன்றும் (நன்கு வருடத்திற்கு பிறகு) அவளுக்கு வயிறு பெருத்து, உடல் பெருத்து ஒரு வேலையும் செய்ய முடியவில்லை. மருத்துவர்கள் அனைவரும் padithuvittu தன் அந்த வேலைக்கு வந்திருக்கிறார்கள் என்பது நம் மக்களுக்கு சில நேரங்களில் மறந்து விடுகிறது. எல்லா இடத்திலும், எல்லா வ்யாதிக்கும் பாட்டி வைத்தியம் சாத்தியமாகும் என்பது மூட நம்பிக்கை.
"உடம்பை வளர்த்தேன் உயிர் வளர்த்தேனே" என்ற திருமூலரின் திரு மந்திரத்தை நாம் அனைவரும் கருத்தில் கொண்டு, முடிந்தவரை நல்ல ஆரோக்கியமான உணவு வகைகளை உண்டு, நம் உடலை பேணி காக்க வேண்டியது நம் அனைவரின் கடமை.
